دوشنبه - 2017 اکتبر 23 - 3 صفر 1439 - 1 آبان 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 183676
تاریخ انتشار : 12 خرداد 1395 11:50
تعداد مشاهدات : 226

مدرسه علمیه الزهرا (س)

ویژه نامه رحلت امام خمینی(ره)

امام خامنه ای: من از امام بزرگوار (رضوان الله علیه) سؤال کردم، گفتم در میان دعاهایى که از ائمّه (علیهم السّلام) رسیده است، شما به کدام دعا بیشتر علاقهمندید و دلبستهاید؟ فرمودند به دعاى کمیل و مناجات شعبانیّه.
جوانی امام مرحوم آیت الله العظمی بهاءالدینی درباره جوانی حضرت امام می فرمود: در زمان رضا شاه، در مدرسه فيضيه قم نشسته بوديم كه يكي از مأموران شاه وارد مدرسه شد و شروع كرد به فحاشي و قلدرى. من شاهد بودم حضرت امام كه بیست و چند سال بیشتر نداشت، جلو آمد و چنان سیلی بر صورت او نواخت كه برق از چشمش پرید. شرط برای تفریح حضرت امام خمينى(ره) در كنار درس و بحث به تفريح هم علاقه داشت. در جوانى، روزهای جمعه با طلاب برای تفریح خارج می شدند، ولی قبل از حركت می فرمود: « به دو شرط با شما بیرون می آیم: اول اینكه نماز را اول وقت بخوانیم. دوم اینكه در تفریح، از كسی غیبت نشود». شجاعت رهبر پس از قیام پانزده خرداد، شاه به اسدالله علم، وزیر دربار گفت: این خمینی كیست كه آشوب به راه انداخته؟ علم گفت: یادتان هست وقتی شما به منزل آیت الله العظمی بروجردی در قم وارد شدید، همه علما از جایشان بلند شدند، اما یك سیدی بلند نشد؟ شاه گفت: بله. علم گفت: او همان خمینی است. احترام به اموال عمومى شهید حاج آقا مصطفی خمینی می فرمود: در خدمت حضرت امام در شهر همدان قدم می زدیم. به پاركی رسیدیم كه چمن بود. حضرت امام مسافت بسیار طولانی را طی كرد تا پایش را روی چمن نگذارد و فرمود: «ما رژیم طاغوت را قبول نداریم، ولی این چمن ها با پول مردم درست شده و من پا روی آن نمی گذارم». قهر با ظالم در طول چهارده سالی كه حضرت امام در نجف بود، هر شب به حرم حضرت امیرمؤمنان علی(ع)، می رفت و فقط یك شب به حرم نرفت. بعد معلوم شد در آن شب، سفیر ایران، یعنی نماینده شاه به حرم آمده و فیلمبرداری می شده است. كفش پاره سومين بار بود كه امام خمينى(ره) كفش خود را براي تعمير مي فرستاد، ولی كفاش نمی دانست صاحب كفش، امام است. این بار كه كفش را پیشش بردند، گفت: این كفش را دو بار پیش من آوردید و تعمیرش كردم، ولی دیگر جایی برای تعمیر ندارد. عشق به خمينى در مراسم حج ديدم يك فرد سودانى، پیرمردی ایرانی را كه خسته و ناتوان شده بود،ا به دوش گرفته بود تا به مقصد برساند. به او گفتم: به چه انگيزه اي يك ايراني را به دوش گرفته اى؟ گفت: به خاطر عشق به خمينى. آوازه روح الله در افریقا مردی افریقایی كه پی درپی بچه هایش می مردند، آرزو داشت صاحب فرزندی شود. تا اینكه خداوند به او فرزندی داد. روزی كه فرزندش به دنیا آمد، اتفاقاً رادیو را روشن كرد و نام روح الله خمینی را شنید. گفت: نام بچه ام را روح­الله می گذارم تا زنده بماند. به لطف خدا، فرزندش زنده ماند. او چندی بعد، همه مرغ و خروس های خانه اش را جمع كرد و به سفارت ایران آورد و به سفیر گفت: مي خواهم اينها را براي امام خمينى هديه بفرستم؛ چون با نام گذاری او بر فرزندم، خداوند عنایت ویژه ای به من نموده است. گردن بند قيمتى خانمی از ایتالیا گردن بندی قیمتی برای حضرت امام به رسم هدیه فرستاده بود. گردن بند روی میز امام بود تا اینكه دختر شهیدی به ملاقات امام آمد و امام آن گردن بند را به او هدیه كرد. احترام پدر در ایام عید، یكی از وزیران برای عید دیدنی و زیارت امام، به همراه پدرش خدمت ایشان رسیدند. امام پرسید: این پیرمردی كه پشت سر شماست، كیست؟ گفت: ایشان پدرم هستند. امام بسیار ناراحت شده بود و فرمود: پدرت را پشت سر انداخته اى؟ درست است كه وزير هستى، ولي هر چه باشى، فرزند اويى. كرامتی از امام به سر یكی از برادران رزمنده تركشی اصابت كرده بود و پزشكان از بهبود او قطع امید كرده بودند. بعضی از دوستان گفتند او را نزد امام ببرید تا ایشان دعایی بفرماید، شاید فرجی بشود. وقتی خدمت امام رسیدند، ایشان با محبت خاصی كه به رزمندگان داشت، به چند حبه قند دعایی خواندند. قند متبرك­شده را به برادر مجروح داد، یك­باره حالش عوض شد و رو به بهبودی نهاد. هنگامی كه پزشكان دوباره او را معاینه كردند، گفتند: این به معجزه بیشتر شبیه است نظارت معنوی امام رادیو با یكی از آزادگان مصاحبه می كرد. از او پرسید: شما كي فهميدي آزاد مي شوى؟ گفت: چند ماه قبل. مجری پرسید: چند ماه قبل كه خبری نبود؟ گفت: چند ماه قبل حضرت امام را در خواب دیدم و از ایشان پرسیدم ما كی آزاد می شویم؟ امام فرمود: روز شهادت شهید رجایی و باهنر، شما در یزد خواهی بود و چنین شد. اثر ورزش عده ای از ورزشكاران به ملاقات حضرت امام رفتند؛ امام فرمود: جوانان ورزشكار، آلودگی كمتری دارند. وقت ورزش عده ای از سران كشور خدمت حضرت امام بودند كه یك­مرتبه امام ساعتش را نگاه كرد و فرمود: دیر شد. پرسیدند: آقا! چی دیر شده؟ فرمود: وقت ورزش دیر شد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :