سه شنبه - 2018 ژانوِيه 16 - 29 ربيع الثاني 1439 - 26 دي 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 192686
تاریخ انتشار : 27 خرداد 1393 9:9
تعداد مشاهدات : 68

تحقیق پایانی – مدرسه علمیه حضرت عبدالعظیم(ع)

دنیا از منظر نهج البلاغه

اخلاقی -نهج البلاغه

مدرسه علمیه حضرت عبدالعظیم(ع)

عنوان اثر

سال دفاع

نام و نام خانوادگی طلبه

نام و نام خانوادگی استاد راهنما

نام و نام خانوادگی استاد داور

واژگان کلیدی

 

دنیا از منظر نهج البلاغه

1393

 

سمیه خلیلی عباسپور

 

 

خدیجه بوترابی

 

طوبی شاکری

 

 

دنیا ، دنیای مذموم ، دنیای ممدوح ، دنیاگرایی

چکــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده

دنیا، «جهانی که در آن هستیم، عالم ماده، عالم حاضر، آنچه که شب و روز را دربر دارد، نقیض آخرت» به عنوان جایگاهی که هر انسانی به ناچار‍ مدتی را در آن سپری می کند، «بعد از آخرت» از اهمیت ویژه ای برخوردار است و می تواند نقش سازنده و یا ویرانگری در رشد انسان، ایفا نماید. بررسی و تبیین ماهیت دنیا و نوع تعاملات و رویکردهای قابل فرض نسبت بدان، می تواند ما در رسیدن به جایگاه والای انسانی یاری رساند و تنها در این صورت است که هدف خداوند از خلقت کائنات محقق خواهد شد. هدف از این بررسی، تبیین ماهیت اصلی آن، و شناخت نقش این تبیین، در رسیدن به کمالات والای انسانی است. این پژوهش به بررسی حقیقت دنیا و بازشناسی ویژگی های آن پرداخته است. همچنین با بررسی عملکردهای غلط نسبت به دنیا، به آسیب شناسی رفتاری نسبت بدان پرداخته و نقش این عملکردها و تعاملات صحیح و غلط را در نزدیکی و رسیدن به کمالات انسانی و یا دورشدن از این کمالات و سعادت الهی را بازگو می نماید. یافته های این پژوهش نشان می دهد که دنیا همان طور که می تواند مانع اصلی تربیت کمالی و نقطه آغاز همه خطایا و گناهان باشد، همین دنیا می تواند عاملی در جهت رشد معنوی انسان و رساندن او به تربیتی کمالی و سعادتی جاودانی کمک کننده باشد. اگر نگاه و بینش انسان نسبت به دنیا اصلاح گردد، عملکردهای انسان در قبال آن نیز اصلاح خواهد شد و نگاه ابزاری نسبت بدان، جایگزین نگاه دنیاگرایانه می شود. دیدگاهی است که بیان می کند دنیا وسیله ای برای رسیدن به اهداف والای انسانی و الهی است و نباید هدف قرار گیرد؛ امّا اگر این تصحیح بینش نسبت به دنیا صورت نپذیرد و نگاه بدان اصلاح نگردد، عملکردی ناصحیح و نسنجیده نسبت بدان صورت خواهد گرفت و نتیجه ای جز دوری از هدف خلقت و افتادن در دام دنیا، و شقاوتی ابدی را در پی نخواهد داشت. در واقع دنیا بسترساز آبادانی آخرت است و هیچ مخلوقی همچون دنیا، نمی تواند این چنین، بستر سعادت و کمال را برای انسان فراهم سازد؛ امّا به شرط آن که به شناختی حقیقی نسبت بدان دست یابیم.

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :