جمعه - 2017 اکتبر 20 - 30 محرم 1439 - 28 مهر 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 211691
تاریخ انتشار : 22 خرداد 1396 2:23
تعداد مشاهدات : 70

مدرسه علمیه حضرت ولی عصر(عج)

نوشته های استاد سلیمانی ، معاون پژوهش

دوستان سلام، موانع مسیر بیان شد؛ اکنون احساس حقارت و خود کم بینی بیان می گردد...


یکی از موانع صبر کردن نوع تصویری است که انسان از خود دارد! در زندگی خیلی از شرایط و موقعیت ها پیش می آید که انسان نمی تواند به نتایجی که می‎خواهد برسد و یا اصلا بلد نیست چگونه به نتایج دوست داشتنیش برسد، پس از سر کلافگی و زود خلاص شدن از موردی که انسان را مستأصل کرده باری به هر جهت و بدون فکر و برنامه، کاری را انجام می دهد غاقل از اینکه عملی با این ویژگی قطعا تبعات ناخوشایندی را به همراه خواهد داشت! چگونه می توان از این احساسات منفی نجات یافت؟!


یکی از مسائلی که جزء موانع مسیر است، نوع نگاهی است که شخص نسبت به خود دارد، انسانی می تواند صبر کند که برای خود جایگاهی ببیند، خود را در آن جایگاه محق و مؤثر بیابد، آن جایگاه را دوست داشته باشد و بخواهد خود را در آن جایگاه رشد دهد، کمبودها را برطرف کند و نقص ها را کاهش دهد؛ در این صورت است که شخص می تواند در مقابل سختی ها و ناکامی ها قد علم کند و به طرف کمال حرکت نماید اما وقتی شخص به خود مسلط نباشد، خود را از دیگران کمتر ببیند، برای دیگران برتریی بر رأی خود قائل باشد، به عبارتی ساده خودش پیش خودش تحقیر شده باشد، دیگر ذهن جمع نمی شود، به راحتی اول و آخر کار معین نمی گردد، خوب و بد کار نا مشخص گشته، شعله های سوزان خود کم بینی تمام وجود را می رباید و انسان موجودی پست می شود که برای دوری جستن از این حس حقارت آمادگی دارد تا دست به هر کاری بزند!!! این حس کشنده ای که دیگران از من بهتر هستند با حس ذاتیی که انسان ارزشمند خلق شده است در هم می آمیزد و چنان پتک محکمی بر روح و روان انسان ایجاد می کند که کم کم انسان آماده می شود دل به چشم و هم چشمی ها بدهد، اگر چه اوائل زیراب زدن سخت می شود ولی کم کم چاره ای برای خود نمی بیند و این کار را تکرار می کند، دچار حسادت می شود، شاید در اثر فشار های روحی و نرسیدن به خواسته ها دچار کم فروشی، کم کاری و خلاصه هزار عمل منفی دیگر گردد که قلبآ به آن ها راضی نیست اما برای خود چاره ای باقی نگذاشته است، عجول است و بی فکر!!! واقعا چرا برای خود ارزش قائل نمی شود که:


خویشتن نشناخت مسکین آدمی                  از فزونی آمد و شد در کمی


انسان ها ابتدا به ساکن نه خوب هستند و نه بد، استعداد خوب شدن را دارند اما برای خوب بودن باید عملی انجام داد، کاری کرد و الا با حرف زدن چیزی تغییر نمی کند و کمالی حاصل نمی گردد! ارزش هر انسان توسط کارهایی که انجام می دهد به پشتوانه ی نیتی صحیح هماهنگ با فطرت انسانی مشخص می گردد؛ اگر انسان بداند که موجودی مجرد و ناقص است و به علت نقصش میل به کمال یابی دارد و برای این به کمال رسیدن باید حرکت کند و برای این حرکت نیاز به بدن دارد، آنوقت است که برایش جایگاه این بدن و متعلقاتش از عالم دنیا و ما فیها مشخص می شود، آنوقت معلوم می گردد که چرا خدا می فرماید

«ما فی السموات والاوض خلق لکم»«آنچه در آسمان و زمین است برای تو ای انسان خلق کردم»(۲۹/بقره)

و یا«سخر لکم ما فی السماء و ما فی الارض جمیعا»«مسخر شما کرد آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است»(۱۳/ جاثیه).


اگر انسان بداند ناقص است و برای به کمال رسیدن باید کاری انجام دهد و برای انجام کار نیاز به تحریک شدن و بین دو راهی قرار گرفتن دارد! آنوقت است که نوع دیگر و با دقتی بیشتر به اتفاقات و محرک های بیرونی و درونی خود توجه می کند! شاید در یابد که چرا خداوند می فرماید: اگر می خواستیم همه مؤمن می شدند اما ما انسان را مختار آفریدیم و برای اختیار کردن باید به کمک عقل بین دو راهی قرار گرفت، دو راهی که یکی باب میل و طبع انسان است و دیگری مخالف آن، یکی را دوست دارد و دیگری را نه، یکی مطابق عقل است و دیگری مطابق احساسات، یکی رفتاری متعادل است و دیگری افراطی و یا تفریطی. و این انسان است که باید انتخاب کند، ابتدای انتخاب را به انسان داده اند، این زیر بنای حرکت بشر است انسان فطرتآ خوب و بد را تشخیص می دهد، همانجا که قرآن می فرماید:

«فالهمها فجورها و تقویها»«پس شر و خیرش را به او الهام کرده است»(۸/ شمس)

پس انسان باید بین دو راهی قرار بگیرد و این دو راهی ها با حلال و حرام ها، سختی ها و آسانی ها و تحریکات عقلانی، احساسی،خیالی و بدنی ایجاد می شود.


حال باید دقت کرد که اگر انسان خود کم بین شود و جسارت تصمیم گیری و عمل را از دست بدهد و دائم دیگران را از خود بهتر بداند و ببیند! چه بر سر انتخاب هایش می آید! دیگر چگونه می تواند تشخیص دهد که این سختی یا این آسانی در مسیر ساخته شدن من اتفاق افتاده و من باید صبوری کنم و یک عکس العمل مناسب در قبال این محرک های بیرونی و یا درونی از خود نشان دهم! هیچگاه این اتفاق نمی افتد و شخص خود کم بین دائره وار دور خود می چرخد و همیشه اندر خم یک کوچه است و بهره ای از زندگیش جز ناله و نفرین و کج فهمی و عصبانیت و درد کشیدن ندارد! پناه میبریم به خدا از شر خود کم بینی!

    دوستان جانی! برای صبوری کردن باید بدانیم برای چه کاری در حال صبر کردن هستیم و برای به دست آوردن این علم باید به خود و خواسته هایمان اشراف داشته باشیم و این اطلاع با خود کم بینی حاصل نمی شود،خود کم بینی نظام شخصیتی انسان را بر هم می ریزد، احساسات انسان را جریحه دار می کند، مقایسه ای باطل بین خود و دیگران ایجاد می کند که هیچ ثمری ندارد الا تخدیر شخصیت، بی حوصلگی، تنبلی، نق زدن و از همه بدتر پنداشتن تأثیر دیگران در زندگی انسان!!!!!

     مانع اصلی خود هستیم که با خود بیگانه شده ایم!!! مانع اصلی طمعی بی جا نسبت به دارائی های دیگران است و چه زیبا فرمودند مولی الموحدین که: در مقام مقایسه برآمدید از لحاظ علمی خود را با بالاتر و بهتر خود  و از لحاظ مادی خود را با پایین تر و فرودست خود مقایسه کنید!!!!چه زیبا است سر در جیب خود فرو کردن و خود را در راه پیشرفت دیدن، چه زیباست لحظه به لحظه خود را نقد کردن و اصلاحیه پیدا کردن!واقعا به انسان حس سر زندگی و تازگی می دهد. هر چه قدر خود کم بینی حس تلخ و زجرآور و مردگی به انسان می دهد، استقلال و تسلط به خود و هدفمندی حس زندگی و پرانرژی بودن را به انسان منتقل می کند.

صبر به انسان کمک می کند تا از چمبره ی کشنده ی دیگران نجات پیدا کند و خود را محق بداند تا زندگیش را همانگونه که می خواهد بسازد.

زندگی پر از تلاش در بیرون آمدن از حقارت و وارد شدن به انتخاب مبارکتان باشد!!!

شاد و سربلند باشید.





نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :