پنج شنبه - 2018 آگوست 16 - 5 ذيحجه 1439 - 25 مرداد 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 238897
تاریخ انتشار : 26 اردیبهشت 1397 0:56
تعداد مشاهدات : 89

مدرسه علمیه حضرت ولی عصر(عج)

برکات ماه رمضان

پرسش: ماه مبارک رمضان نسبت به دیگر ماه ها چه ویژگی هایی دارد و چه آثار و برکاتی را برای مومنان به ارمغان می آورد؟ پاسخ:...


1- وجه تسمیه رمضان
لغت شناسان واژه «رمض» را شدت حرارت معنا کرده اند، و زمین گداخته و داغ از نور آفتاب را «رمضاء» نامیده اند. (مختار الصحاح، ص 277) مناسبت نام رمضان برای روزه این ماه یا به جهت سوز عطشی است که روزه دار در این ماه تحمل می کند (همان) و یا از آن روست که طبق روایتی از پیامبر اکرم(ص) آثار غذای حرام در جسم روزه دار در این ماه می سوزد. (وسایل الشیعه، ج 7، ص 172) «رمض» را با ابر و باران آخر تابستان و آغاز پاییز نیز معنا کرده اند. (قاموس المحیط) که بارانی سودمند است، و تناسب نام رمضان با روزه اگر به این جهت باشد برای این است که رحمت حق در این ماه مانند باران بر بندگانش فرو می ریزد.
بنابر نقلی «رمضان» اسمی از اسامی خداوند نیز هست. (وسایل الشیعه، ج 7، ص 232)


2- ضیافهًْ الله
لغت شناسان در معنای ضیافت گفته اند: «ضافه ضیافهًْ» اذا نزل علیه ضیفا» این ماده آن گاه به کار برده می شود که کسی به عنوان میهمان وارد بر دیگری می شود. (قاموس المحیط، ج 3، ص 171)
بنابراین در اینجا دو نکته ظریف وجود دارد: 1- در معنای ضیافت باید وارد بر دیگری شد و فرق این عنوان با اطعام نیز در همین است: زیرا دادن غذا بدون میهمانی هم صورت می پذیرد، مانند اینکه کسی غذایی را به خانه دیگری ببرد. پس میهمانی معنای خاصی از پذیرایی است که ممکن است اطعام هم همراه آن باشد. هرچند غالبا این گونه است.
2- در مفهوم ضیافت باید کسی که وارد بر دیگری می شود به عنوان میهمانی و به قصد استفاده از امکانات و بخشش های صاحب خانه در آنجا حضور یابد. بر این اساس، اگر کسی به منظور دیگری به منزل شخصی رفت، ضیافت تحقق نمی یابد. بنابراین میهمانی زمانی برگزار می شود که شخص کریم فراتر از عنایت و کرامتی که به طور معمول نسبت به دیگران دارد، بخواهد به گونه ای خاص از فرد یا گروهی پذیرایی کند و در این پذیرایی آنچه در توان دارد برای میهمانان خود در طبق اخلاص گذارد.


3- جایگاه و منزلت ضیافتگاه
آفریدگار جهان که تمام اجزای مکان ها و زمان ها برای او یکسان اند، از روی مصلحت پاره ای از مکان ها و زمان ها را بر سایر قسمت های آن امتیاز ویژه ای داده است. شهید اول(ره) در این باره توضیحی دارد که بخشی از آن چنین است: «بنابر مذهب شیعه و بیشتر عالمان اهل سنت، خداوند نخست مکه و سپس مدینه را بر سایر نقاط زمین برتری داده است. پس از آن کوفه، بیت المقدس، مدفن امامان به ویژه کربلا و بعد از آن مساجد و نیز مرزهای کشورهای اسلامی و مراکز علم و دانش را فضیلتی خاص بخشیده است. (القواعد و الفوائد، محمد بن مکی عاملی، ج 2، ص 117)
وی سپس اضافه می کند: «و همچنین بین زمان ها نیز این مراتب و امتیازها وجود دارد، مانند ماه رمضان، جمعه ها، روزهای چهارگانه (غدیر، دحوالارض، مبعث، میلاد پیامبر(ص) که در این روزها روزه مستحب است)، شب های چهارگانه (اول ماه رجب، نیمه شعبان، عید فطر، عید قربان، ناگفته نماند شب قدر که بهترین شب سال است، در ماه رمضان است) و شب و روزهایی که در آنها غسل وارد شده است.» (همان، ص 125)


البته این موضوع که این فضیلت ها به آفرینش این زمان ها برمی گردد و یا به اعتبار کارهای شایسته و نیکی است که در آن واقع می شود، اکنون جای پرداخت به آن نیست و چندان اهمیتی هم در نتیجه بحث ندارد. مهم این است که این زمان ها فرصت هایی بسیار ارزشمندند که خدای متعال در اختیار بندگان خوب خود قرار داده است تا با استفاده از آن ره صدساله را در یک شب بپیمایند و از خوان کرم و رحمت او بهره ای بی پایان ببرند.


4- محفل پیامبران
در روایتی از امام صادق(ع) آمده است که خداوند روزه ماه رمضان را تنها بر پیامبران گذشته فرمان داد و بر امت های آنان واجب نکرد، پس خداوند این امت را به این ماه برتری داد و روزه آن را بر رسول خدا(ص) و بر امت او واجب کرد. (وسائل الشیعه، ج 7، ابواب احکام ماه رمضان، ح 3) استنباط از حدیث فوق این است که در دوره های پیشین، ماه رمضان ضیافت کده ای با فراخوانده هایی محدود بوده است است، ولی در دوره اسلامی این دعوت گسترش یافته و امت محمد(ص) در ضیافتگاه خداوندی به محفل پیامبران راه یافته اند.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :